Αγαπητό μου ημερολόγιο,
Τρελαίνομαι όταν ακούω πολιτικούς, από αυτούς της καριέρας, να κάνουν κριτική και να χλευάζουν άλλους πολιτικούς που δεν έκαναν σωστά τα πράγματα.
Τρελαίνομαι όμως πιο πολύ όταν αντιλαμβάνομαι ότι μπορεί και να με έχουν πείσει ότι έχουν δίκιο.
Τρελαίνομαι σου λέω όταν έστω και για δευτερόλεπτα με πείθουν ότι αυτοί δεν συνέβαλαν στην κατάντια που ζω σήμερα.
Τρελαίνομαι που τους επιτρέπεται να μιλούν σαν να μην μπορούσαν ποτέ να επηρεάσουν την πτωτική πορεία. Σαν να μην ήταν συνοδηγοί στον πηγαιμό για τον γκρεμό.
Είναι δυνατόν να με πείθουν; Είναι δυνατόν;
Όλοι αυτοί που έφαγαν και δεν έσκασαν ακόμα. Που ακόμα και τώρα που έχει γεμίσει ο κόσμος πτώματα, αυτοί ως γύπες χορτασμένοι ρεύονται και συνεχίζουν.
Ή οι εποχές δεν άλλαξαν ή ο Δημήτρης Ψαθάς ήταν πραγματικά μπροστά από τον καιρό του.
Θυμάσαι που όταν ήμουν γυμνασιόπαιδο έπαιξα θέατρο;
«Φον Δημητράκης».
Εκείνος ο τύπος , ο ήρωας του Ψαθά, ο Φον Δημητράκης, μέχρι και την κόρη του έδινε στους Γερμανούς της Κατοχής προκειμένου να κάτσει ο κώλος του στην υπουργική καρέκλα.
Σήμερα μου φαίνεται ότι γέμισε ο κόσμος Φον Δημητράκηδες. Τι λες;
Υποψήφιοι πρόεδροι παντού. Πρόεδροι που «δίνουν στεγνά» προέδρους. Εμετικοί διάσημοι τύποι, που άλλοτε τους έβλεπες μαζί με αυτούς που τώρα χλευάζουν.
Οι σημερινοί Φον Δημητράκηδες δεν δίνουν τις κόρες του στους γερμανούς της κομαντατούρ μόνο γιατί δεν υπάρχει σήμερα κομαντατούρ.
Η ομοιότητα: Ο λαός και πάλι θεατής. Όπως στον Φον Δημητράκη του Ψαθά. Παρακολουθεί την παράσταση και δεν μπορεί να επέμβει. Δεν μπορεί να αλλάξει τίποτα.
Η διαφορά: Τότε ο λαός έβλεπε και γελούσε με την κωμωδία. Σήμερα ο λαός βλέπει και κλαίει με το δράμα.
Είναι δυνατόν να με πείθουν; Είναι δυνατόν;
Όλοι αυτοί που έφαγαν και δεν έσκασαν ακόμα. Που ακόμα και τώρα που έχει γεμίσει ο κόσμος πτώματα, αυτοί ως γύπες χορτασμένοι ρεύονται και συνεχίζουν.
Ή οι εποχές δεν άλλαξαν ή ο Δημήτρης Ψαθάς ήταν πραγματικά μπροστά από τον καιρό του.
Θυμάσαι που όταν ήμουν γυμνασιόπαιδο έπαιξα θέατρο;
«Φον Δημητράκης».
Εκείνος ο τύπος , ο ήρωας του Ψαθά, ο Φον Δημητράκης, μέχρι και την κόρη του έδινε στους Γερμανούς της Κατοχής προκειμένου να κάτσει ο κώλος του στην υπουργική καρέκλα.
Σήμερα μου φαίνεται ότι γέμισε ο κόσμος Φον Δημητράκηδες. Τι λες;
Υποψήφιοι πρόεδροι παντού. Πρόεδροι που «δίνουν στεγνά» προέδρους. Εμετικοί διάσημοι τύποι, που άλλοτε τους έβλεπες μαζί με αυτούς που τώρα χλευάζουν.
Οι σημερινοί Φον Δημητράκηδες δεν δίνουν τις κόρες του στους γερμανούς της κομαντατούρ μόνο γιατί δεν υπάρχει σήμερα κομαντατούρ.
Η ομοιότητα: Ο λαός και πάλι θεατής. Όπως στον Φον Δημητράκη του Ψαθά. Παρακολουθεί την παράσταση και δεν μπορεί να επέμβει. Δεν μπορεί να αλλάξει τίποτα.
Η διαφορά: Τότε ο λαός έβλεπε και γελούσε με την κωμωδία. Σήμερα ο λαός βλέπει και κλαίει με το δράμα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου